Ε τώρα..!

Δε γράφω συχνά. Δε γράφω συχνά γιατί τις περισσότερες φορές το ξεχνάω.
Ξεχνάω να γράψω γιατί μάλλον κάτι δεν πάει καλά στο κέντρο ελέγχου.
Δεν πάνε όλα ρολόι στο κέντρο ελέγχου γιατί υπάρχουν πολλά θέματα που χρειάζονται λύσεις αμέσως. Τις λύσεις όμως ποιός θα τις δώσει? Ο υπεύθυνος που εξαιτίας του δημιουργήθηκαν τα θέματα? Ή θα τα διορθώσει όλα εκείνος που έχει τα προβλήματα στην πλάτη του χωρίς να το θέλει? Υπάρχει πάντα ένας υπεύθυνος και ένας που δέχεται τα προβλήματα που δημιουργούνε οι υπόλοιποι?

Απορίες, ερωτήσεις, λύσεις, απαντήσεις, προβλήματα, θέματα, παρεξηγήσεις. διακρίσεις, κτλ, κτλ, κτλ..

ΥΠΟΜΟΝΗ!
Θα περάσει και αυτό....!

Μπρός,πίσω...

Απορία:
Αντι να συναντάμε πάλι ανθρώπους από το παρελθόν μας, δε θα μπορούσαμε να συναντάμε και να γνωρίζουμε από το μέλλον και μόνο? Κάποια πράγματα είναι στο παρελθόν για το χι λόγο. Είτε επειδή η ημερομηνία λήξη τους ήρθε, είτε επειδή απλά δεν άντεξαν στο χρόνο. Ποιός ο λόγος όμως να επανέρχονται? Το μόνο που καταφέρνουν είναι να περιπλέκουν τη ζώη.

Δε θα ήταν καλύτερα αντι να πηγαίνουμε μόνο μπρός και πίσω, να μπορούσε κανείς να πάει και δεξιά, αριστερά,διαγώνια κτλ?
Θα είχε ένα παραπάνω ενδιαφέρον βρε αδερφέ...!
Πρός το παρών όμως έχω να αντιμετώπισω κάτι που προέρχεται από το πίσω και όχι από το μπρός........


*Good luck λέμε!*

I will be back...!

(ταμπέλα μπροστά από πόρτα blog...)


"Επιστρέφω σε 5"


Χα!


*cheers*

:x

Οκ.... Είναι στιγμές που με πιάνει μια απίστευτη όρεξη να μιλήσω, να μιλήσω, να μιλήσω, να μιλήσω για οποιοδήποτε θέμα. Άλλες φορές όμως, νεκρική σιγή κυριαρχεί από μέρος μου.

Όπως και τώρα, δε θέλω να μιλήσω σε κανέναν και πουθενά.

Θέλω να κλειστώ στον εαυτό μου και να βρώ τι έχω κρυμμένο ή ξεχασμένο κάπου μέσα μου στις σκέψεις. Ο μήνας αυτός και ο επόμενος, κρύβουν πολλές αναμνήσεις -ευχάριστες και μη- και πρέπει να δώ τι θα κάνω με αυτές τις αναμνήσεις. Περνάω από κάποια μέρη και βλέπω ένα πρόσωπο που δεν είναι δίπλα μου και ούτε καν ξέρω αν θα είναι ποτέ πραγματικά δίπλα μου. Θα περιμένω όμως να μάθω - τόσους μήνες περιμένω, στους 2,3 θα κολλήσω??

Εκτος από αυτές τις αναμνήσεις έχω και άλλες πολλές, έτσι για να μη βαριόμαστε!

Τι θα τις κάνω? Τις "καλές" δεν τις πετάω, τις άλλες όμως? Τις αρνητικές, τις μίζερες, τις ίου? Είμαι και μαζόχα, δε θέλω να τις πετάξω. Αλλά μάλλον θα τις στιβάξω σε άλλο ράφι έτσι για να υπάρχουν μπας και μου θυμίσουν ποτέ τι προκαλούν τα λάθη.

Αλλά από την άλλη, σκέφτομαι πως μάλλον αξίζει που έχω αντιμετωπίσει περίεργες καταστάσεις και ανθρώπους γιατί μπορω και αλλάζω κάπως -πιστεύω- την οπτική μου γωνία. Άσχετα αν αυτές οι καταστάσεις μου έχουν προκαλέσει πολλά... πολλά... πολλά....

Κάποιο βράδυ λοιπόν, θα κλειστώ στον εαυτό μου, μόνη μου, στο σκοτάδι που μ'αρέσει, μέσα στο δωμάτιο μου παρέα με κάποιες μελωδίες (όπως κάνω πολλές φορές άλλωστε) και θα δω τι θα βγεί..

Μπορεί και να ανακαλύψω καμιά ανάμνηση που την είχα ξεχάσει και να μου προκαλέσει ένα χαμόγελο........

P.S: Καλή χρονιά!! :)

I was dreaming in a dream

"Why do you always stay miles away
And two steps behind
Where the past is still living..."

Έεεεεεεεεεεεελα ντε???!!

http://www.youtube.com/watch?v=7WFk23_6yos

My sis................

Πρίν από κάτι χρόνια, οι ουρανοί άνοιξαν και άφησαν ένα αστέρι τους να πέσει στη Γη. Αυτό λοιπόν το αστέρι έχω την τύχη να το γνωρίζω και μάλιστα πολύ καλά! Δεν είναι άλλη από την πολυαγαπημένη μου sis Tzotza η οποία έχει birthday σήμερα!! Τι να πώ για αυτή την ψυχή ή μάλλον, τι να πρωτοπώ!?

Κάποιος που δε γνωρίζει, μπορεί να πει πως είναι αδύνατον να υπάρχει μια τόσο καλή σχέση μεταξύ ατόμων που έχουν 19 χρόνια διαφορά. Και όμως φίλες και φίλοι γίνεται και εμείς είμαστε η ολοζώντανη απόδειξη! Η Τzo, μπορώ να πώ πως είναι η καλύτερη μου φίλη από την καλύτερη φίλη που έχω ήδη από τα παιδικά μου χρόνια. Είναι η μοναδική που με ξέρει τόσο καλά και που φυσικά κατέχει τα πάντα για μένα. Χαίρομαι απίστευτα που έχω έναν άνθρωπο που μπορώ να επικοινωνίσω μαζί της ακόμη και αν δε χρησιμοποιήσουμε λόγια, απλά και μόνο τα βλέμματα και των δύο να συναντηθούν και αμέσως γίνεται αντιληπτό αν συμβαίνει κάτι.

Έχουμε περάσει απίστευτες στιγμές μαζί τα τελευταία χρόνια, είτε αυτές είναι ωραίες είτε είναι κάπως άσχημες. Με έχει βοηθίσει σε πολλά πράγματα και πραγματικά χαίρομαι που ήταν δίπλα μου να μου λεεί τα σωστά μου αλλά και τα λάθος μου(στα οποία λάθος μου, μπορεί να νόμιζε ότι θύμωνα επειδή μου έλεγε ότι είχα άδικο, αλλά στην πραγματικότητα δε θύμωνα καθόλου μαζί της!).

Μπορεί να λένε οι διάφοροι ότι ίσως είναι"κακή επιρροή" για μένα,αλλά αυτό για μένα δεν ισχύει. Ίσα ίσα που τη θαυμάζω πάρα πόλύ διότι έχει καταφέρει πολλά στη ζωή της, άσχετα αν η ίδια δεν το πολυπιστεύει αυτό.

Μ'αρέσει που δε φοβάται μήπως και "τσαλακώσει" το image της και κάνει- και τις περισσότερες φορές ΛΕΕΙ - ό,τι βλακεία και αν της κατέβει! Είναι ένας πολύ αισιόδοξος άνθρωπος που ακόμα και αν όλοι τα βλέπουν μαύρα εντελώς η Tzo πάντα θα βρεί μια αχτίδα φωτός. Φυσικά έχει και αυτή τα διάφορα κολλήματά της αλλά δεν είναι τίποτα μπροστά στην τελειότητά της!(χε χεχεεεεε)

Είναι μια απίστευτη μανούλα και μεγαλώνει πολύ καλά τα ανιψάκια μου, αν και κάποιες φορές τα παιδιά βγαίνουν και λίγο εκτός ελέγχου - αλλά τι να γίνει?Παιδιά είναι, πρέπει να βγάλουν το αντιδραστικό από μέσα τους!! Δεν κρύβω να πώ ότι κάποιες φορές ζηλεύω που εγώ δεν έχω μια τέτοια μαμά, που ασχολείται τοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοσες ώρες μαζί τους και το πιο βασικό που τους "ακούει".......!

Θέλω λοιπόν να της ευχιθώ( ξέρω ότι θα με διαβάσει όταν θα βαλει ίντερνετ,όόόόόόόταν), εκτός από τα κλασσικά αλλά ποτέ εκτός μόδας να είναι πάντα χαρούμενη και να υπάρχει υγεία κτλ, να έρθουν οι καλύτερες στιγμές για εκείνη, να έχει πάντα courage για να αντιμετωπίζει τα πάντα και ΟΛΟΥΣ!!

Tzoa μου, ελπίζω να μη σε έχω απογοητευσει κάποια στιγμή και θέλω να σου πω thanks για όλες τις φορές που σε έχω πρήξει με τις υπαρξιακές μου κρίσεις και τις απορίες! Επίσης, πολλά πολλά thanks που απλά ήσουν εκεί όταν σε χρειαζόμουν και που με βάζεις και μένα into your life.......!!

Love you sis................................................!!!!!

P.S:Μπορεί στη φωτό να είναι δύο ξανθιές(και εμείς στο μαλλί τουλάχιστον δεν είμαστε έτσι,στο μυαλό μπορεί),αλλά αναπαριστά moi and Tzotza. Μιας και η sis πάντα ήθελε να κάνει ένα ίσιωμα στο μαλλί αλλά να έχει και όγκο, μάλλον θα διαλέξει την ισιομαλλούσα! Εγώ θα είμαι η αφάνα :PP

Και εσύ γελάς πιο δυνατά.........!

Πώς ένα ντοκιμαντέρ μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή...?

Ήταν Κυριακή βράδυ γύρω στις 9+, εγώ μόλις είχα φτάσει στο σπίτι της αγαπητής μου sis από ένα καφεδάκι που είχα πάει σαν παιδί και εγώ. Έτυχε εκείνο το βράδυ και ήταν και ο ανιψιός μου ( σ.σ: είναι 15, περνάει "τη φάση του) και όπως γίνεται τις περισσότερες φορές ΣΥΝΕΧΕΙΑ τσακώνεται με τη μικρότερη του αδερφή. Είτε είναι για λογικά πράγματα είτε όχι, δεν έχει ΚΑΜΙΑ σημασία αρκεί βέβαια να τσακωθούν.

Καθόμασταν λοιπόν στο σαλόνι και κάτι βλέπαμε στην τηλεόραση. Ο Γιάννης και η Λυδία, ήθελαν ο καθένας τους να δούνε διαφορετικά πράγματα την ίδια χρονική στιγμή και στην ίδια τηλεόραση (σ.σ2:το δωμάτιο του Γιάννη στο οποίο υπάρχει άλλη τηλεόραση ήταν"πιασμένο" από τον bro, μεγάλη και άλλη ιστορια-δε μας ενδιαφέρει!), πράγμα που φυσικά ήταν αδύνατον. Αφού λοιπόν δημιουργήθικαν πάρα πολλές διαφωνίες και εντάσεις, για ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ αποφάσισε να εφαρμόσει η sis μου μια τιμωρία μπας και ηρεμίσουν τα πνεύματα. Μαύρη η ώρα και η στιγμή που το σκέφτηκε!! Αυτή η τιμωρία ήταν πως κανένας δε θα δεί αυτό που ήθελε αλλά θα δούμε όλοι μαζί ένα ντοκιμαντέρ στο ΣΚΑΪ.

Το ντοκιμαντέρ λοιπόν αυτό επρόκειτο για ένα ψάρι το οποίο είναι πολύ επικίνδυνο για τον άνθρωπο. Αυτό το ψάρι έχει το εξής άσχετο και άκυρο όνομα:γουρουνόψαρο! (σ.σ3:αυτό στη φωτογραφία είναι το "πανέμορφο" γουρουνόψαρο!) Το ψάρι αυτό που σε μπερδεύει με το κάπως "γλυκό" όνομα είναι επικίνδυνο διότι έχει ένα πολύ ισχυρό δηλητήριο και σε περίπτωση που καταναλωθεί και δεν έχει ψηθεί πολύ καλά μουδιάζουν τα άκρα του ανθρώπου και το δηλητήριο εισχωρεί στο νευρικό σύστημα νομίζω και μετά η κατάληξη του ανθρωπάκου είναι βεβαίως να βλέπει τα ραπανάκια ανάποδα.

Τη διαδικασία που ο ανθρωπακος πεθαίνει λόγω του δηλητηρίου του ψαριού την έδειχνε πολυ παραστατικά το ντοκιμαντέρ και με πολλές πληροφορίες...! Έδειχνε και έναν τυπά που παραλίγο να πεθάνει από αυτό το ψαράκι. Εγώ περιττό να πω πως είχα πάθει μια φρίκη στη θέα του γουρουνόψαρου( και μόνο που το σκέφτομαι, μου έρχεται κάπως ), όπως και οι υπόλοιποι! Μαθαίνουμε μετά πως στην Αμερική (που αλλού???), υπάρχει ένα κινέζικο εστιατόριο(σ.σ4: ξέχασα να αναφέρω πως στην Κίνα το τρώνε πάρα πολύ, άσχετα αν κινδυνεύει η ζωή τους κάθε φορά που τρώνε!) που σερβίρει το γουρουνόψαρο το οποίο έχει μαγειρευτεί από εξιδεικευμένους και ΜΟΝΟ σεφ. Αυτοί οι σεφ, αφήνουν επίτηδες λίγο δηλητήριο στη μερίδα του γουρουνόψαρο έτσι ώστε να μουδιάσουν τα χείλη και η γλώσσα του πελάτη! Αυτή η μερίδα πληρώνετε χρυσή και όπως μας ενημέρωσε το ντοκιμαντέρ, το γουρουνόψαρο δεν έχει καμιά ιδιαίτερη γεύση-απλά το τρώνε μόνο και μόνο για να πούνε ότι έφαγαν γουρουνόψαρο και δεν έπαθαν τίίίίίίίίποτα. Βλακείες!!!

Μέτα από αυτά τα δύο ντοκιμαντερ, γιατί μετά είδαμε στο καπάκι και άλλο που έτυχε και έλεγε ΚΑΙ αυτό για το γουρουνόψαρο, εγώ δε θα μπορέσω να κολυμπίσω άφοβα στις θάλασσες φέτος το καλοκαίρι.. Μπορεί να μην έχει έρθει το γουρουνόψαρο στα μέρη μας, αλλά you never know........!! Η ζωήμου άλλαξε μετά από εκείνη την Κυριακή.

Το γουρουνόψαρο το απεχθάνομαι!!!!!

FREE WILLY - KILL BLOWFISH!!!(σ.σ5:έτσι το λένε το γουρουνόψαρο στα αγγλικά)



P.S: Next post θα γίνει αύριο διότι τώρα με φωνάζει απεγνωσμένα ο Μορφέας..
Το θέμα του post θα είναι για την "κατάθεση στεφάνου" που έκανα εγώ η ίδια στο Περιστέρι μετά τη λήξη της παρέλασης φυσικά και με τη συνοδεία της sis και των Λυδία-Νεφέλη(ανιψιές).

Νύύύύύύχταααααααααα!